"Gəlin dürüst olaq: hər birimiz yorğun, gərgin bir gündən sonra evə qayıdanda nə qazanmaq istəyirik?Hüzur. Qapını açanda qarşılaşmaq istədiyimiz ilk şey isti bir təbəssüm və "xoş gəldin" səsidir".

QHT.az qeyd edir ki, bu fikirləri  Qadın Təşəbbüsü və Sosial Problemlərin Həllinə Yardım İctimai Birliyinin rəhbəri Zenfira Mustafayeva bildirib.

Zenfira Mustafayeva qeyd edir ki, zorakılıqsız ailə modeli, əslində, elə budur. Bu, heç vaxt mübahisənin olmadığı, hər kəsin ideal bir nağılda yaşadığı robotik bir sistem deyil. İnsan olan yerdə fərqli fikirlər, anlaşılmazlıqlar, bəzən də gərginliklər mütləq olacaq. Əsas məsələ – bu problemlər yarananda bizim hansı yolu seçməyimizdir.

Zorakılıqsız ailə, dözmək deyil, anlamaq üzərində qurulur.

"Çox vaxt elə bilirlər ki, zorakılıq sadəcə fiziki güc tətbiq etməkdir. Amma xeyr. Səssizcə cəzalandırmaq, günlərlə danışmamaq, qarşı tərəfi hər addımda günahkar hiss etdirmək, iqtisadi cəhətdən sıxışdırmaq və ya onun xəyallarını, istəklərini heçə saymaq da zorakılığın ən ağır formalarıdır. İzi bədəndə qalan yaralar sağalır, amma ruhda qalan yaralar bir ömür boyu qanayır".

Bəs biz bu ideal, zorakılıqsız mühiti necə qura bilərik? Bunun çox sadə, amma tətbiqi böyük fədakarlıq tələb edən üç sütunu var:

"Biz adətən cavab vermək üçün dinləyirik, anlamaq üçün yox. Qarşı tərəf danışanda beynimizdə artıq ona verəcəyimiz "şah-mat" cavabını hazırlayırıq. Sağlam ailədə isə "Sən niyə belə etdin?" ittihamı yox, *"Mən özümü pis hiss edirəm, gəl bunu həll edək"* yanaşması olur. İttiham müdafiə doğurur, müdafiə isə müharibəyə yol açır.Həyat yoldaşı, övlad və ya valideyn olmaq – qarşı tərəfin bütün şəxsi məkanını işğal etmək hüququnu vermir. Hər bir insanın tək qalmağa, öz hobbiləri ilə məşğul olmağa, bəzən sadəcə susmağa ehtiyacı var. Bir-birimizin nəfəs dərəcələrinə, fərdi xüsusiyyətlərinə hörmət etməyi öyrənməliyik.Heç kim mükəmməl deyil. Bu gün mən səhv edə bilərəm, sabah sən. Zorakılıqsız ailədə keçmişdə qalan səhvlər sandıqdan çıxarılıb hər mübahisədə qarşı tərəfin üzünə vurulmur. Səhv edilir, dərsi götürülür və mövzu bağlanır.Burada ən həssas məqama toxunmaq istəyirəm. Ailədəki mühit birbaşa uşaqların gələcək taleyini yazır. Evdə qışqırıq, təhqir, basqı görən uşaq böyüyəndə iki yoldan birini seçir: ya özü də bir zorakılıq tətbiq edən şəxsə çevrilir (çünki dünyanı belə tanıyıb), ya da ömür boyu özünəinamı olmayan, hər kəsin qarşısında əzilən bir fərd olur.Biz uşaqlarımıza hansı dünyanı miras qoyuruq? Sevgi dolu bir yuva, yoxsa hər an partlamağa hazır olan bir barıt çəlləyi?Unutmayaq ki, uşaqlar bizim dediklərimizi yox, etdiklərimizi təkrarlayırlar. Əgər biz partnyorumuzun əlini sevgiylə tutsaq, çətin anında ona dəstək olsaq, övladımız da gələcəkdə elə bir ailə quracaq".

Zəhra Ağayeva