Humanitar yardım proqramlarının qəfil dayandırılması icmaların xidmətlərdən məhrum olmasına, yerli əməkdaşların işsiz qalmasına və mövcud sistemlərin zəifləməsinə səbəb olur. Mütəxəssislər bildirirlər ki, yardımın başa çatdırılması prosesi də onun başlanması qədər planlı və məsuliyyətli olmalıdır.
QHT.az xarici mediaya istinadən bildirir ki, maliyyə çatışmazlığı və qlobal böhranlar səbəbindən bir çox humanitar təşkilat müxtəlif ölkələrdə fəaliyyətini azaltmağa və ya dayandırmağa məcbur olur. Bu zaman əsas məsələ təşkilatların nə vaxt deyil, necə çıxış etməsidir.
Əfqanıstanda 2021-ci ildə bir sıra təşkilatların tələsik şəkildə ölkəni tərk etməsi nəticəsində işçilər və icmalar əvvəlcədən kifayət qədər məlumatlandırılmayıb. Bu isə narahatlıq, etimadsızlıq və xidmət boşluqları yaradıb.
Livanda “Médecins Sans Frontières” təşkilatının bağladığı uşaq müalicə proqramı göstərib ki, uzunmüddətli xəstəliklərdən əziyyət çəkən uşaqlar yardım dayandıqdan sonra çətin vəziyyətdə qalıb. Yerli əməkdaşlar isə həm emosional, həm də peşəkar baxımdan çətinliklərlə üzləşiblər.
Peruda 2021–2024-cü illərdə həyata keçirilən proqramda isə təcili pul yardımı ilə sahibkarlıq dəstəyi birləşdirilərək insanların daha davamlı gəlir əldə etməsinə şərait yaradılıb.
Filippində aparılan təcrübələr göstərib ki, layihələr yerli qurumlara təhvil verildikdə və əlaqə saxlanıldıqda icmalar özlərini daha təhlükəsiz hiss edir və yardımın təsiri davam edir.
Nepalda 2015-ci il zəlzələsindən sonra isə icmaların xarici yardım olmadan, yerli bilik və resurslarla daha dayanıqlı tikinti aparması göstərib ki, yerli potensial humanitar çıxış strategiyalarında əsas rol oynayır.
Humanitar təşkilatlar layihələri planlaşdırarkən çıxış strategiyasını əvvəldən nəzərə almalı, yerli əməkdaşları dəstəkləməli, gözləntiləri açıq şəkildə izah etməli və icmalarla əlaqəni tam kəsməməlidirlər. Bu yanaşma həm etimadı qoruyur, həm də yardımın uzunmüddətli təsirini gücləndirir.
